درباره من

من کی ام؟

راستش نمی دونم اصلا باید از کجا شروع کنم. من احمد امیری وجدان هستم. به قول یه دوستی یه آدم معمولی ام که همه چیزش معمولیه! ساکن تهرانم. در حال حاضر ۲۷ سالمه و دانشجوی ترم آخر ارشد رشته هوش مصنوعی هستم. اگر ازم قبلنا اگر ازم می پرسیدن تو کی هستی میگفتم من بیش از هر چیز دیگه ای یه برنامه نویس ام. از اونجایی که یه برنامه نویس روزمره با چالش های مختلف دست و پنجه نرم می کنه، من از این که برنامه نویسی می کنم بی نهایت لذت می برم. همیشه به صورت سیری ناپذیر دنبال چیزای جدید بوده و هستم. که حتی خیلی هاشون خارج از محدوده ی فعالیت من هست. اما یهو می افته توی ذهنم و باید انجامشون بدم. به نظرم زندگی همش همینه. برای خودمون یه چالشی می سازیم، بعد هم انجامش می دیدم و کیف می کنیم! اما راستش وقتی الان کسی همون سوال رو از من بپرسه تنها جوابی که دارم نمی دونم هستش!

برنامه نویسی رو از اول دبیرستان شروع کردم. اون موقع ها به اقتضای سنم بیشتر قصدم کارای خرابکارنه و نفوذ و اینا بود. ار حق نگذریم خیلی هم هیجان انگیز بود. من آدم درس خونی نبودم. نه اینکه درسم بد باشه، اما از درس خوندن اونم برای کنکور اصلا لذت نمی بردم. طی همون دوره دبیرستان حجم انبوهی از کتاب های برنامه نویسی رو خوندم. اما دریغ از اینکه کمی هم برای کنکور بخونم. فقط در حد قبولی در امتحانات. این شد که به لطف انتخاب هفتم کنکور دانشگاه آزاد کارشناسی سخت افزار کامپیوتر قبول شدم.

جایی که مسیر زندگیم به کل عوض شد!

خوشبختانه خیلی زود مهارتم در برنامه نویسی به چشم اومد و به تیم رباتهای انسان نمای دانشگاه راه پیدا کردم. اونجا بود که فهمیدم چقدر هیچی نمی دونم و مهتر اینکه ساختن چقدر سخت تر از خراب کردنه! به همراه اعضای دیگر تیم چهار پنج سالی تلاش کردیم و در این مدت به موفقیت های زیادی دست پیدا کردیم. چند باری توی مسابقات داخل ایران مقام های مختلف کسب کردیم.

با اینکه اولین تجربه جهانی ما بود، موفق شدیم سال ۲۰۱۴ رتبه سوم توی لیگ ربات های انسان نمای فوتبالیست سایز نوجوان رو توی مسابقات جهانی برزیل کسب کنیم. سال بعد هم علاوه بر اینکه برای اولین بار توی هر دو لیگ انسان نمای کودک و نوجوان در ایران قهرمان شدیم، در ادامه توی مسابقات جهانی ربوکاپ ۲۰۱۵ چین موفق شدیم مقام قهرمانی رو کسب کنیم.

یک روز به خودم اومدم دیدم دنیام خلاصه شده توی یه محیط دو متر در دو متر پشت میز کامپیوترم. هر روز کوله باری از نگرانی ها و دغدغه ها رو با خودم حمل می کنم و زیر بار اونا کم کم دارم از پا در میام. این شد که تصمیم گرفتم دنیام رو عوض کنم. کارای تازه انجام بدم، به افراد دور و برم عشق بورزم و از زندگی تا اونجا که می تونم لذت ببرم. بنویسم، نقاشی کنم، انیمیشن بسازم و یا حتی یه پادکست بدم بیرون. اینجا هستم تا کارایی که دوست دارم و انجام میدم رو به اشتراک بزارم و دوستای تازه پیدا کنم.